Spelen in de golven

Zondag 6 mei. Marifoon weerbericht: bewolkt 10 graden. Wind Noordoost 5 Bft . Laagwater Den Helder 14.56 uur. Om 08.00 uur staan we klaar voor vertrek bij Kanowaard. J. D. B. en ik staan te schrapen om weg te gaan. Het plan is om van Huisduinen naar de Noorderhaaks te varen om dan via de Noordoost hoek het mollengat over te steken en naar de hors te varen. Om niet te veel stroom tegen te krijgen moeten we vroeg vertrekken. Iets over 09.00 uur zitten we op het water en steken we van wal. R. Zou ons aanmelden bij de V.C. maar komt er op het water achter dat ze dat even vergeten is. Soepel balancerend in de golven doet ze als nog verslag aan de V.C. van onze bedoelingen. Goede vaart over en sluiten. Met een koers van 300 graden steken we de Breeweid over om bij de S 12 uit te komen vanaf daar gaat het noordwaarts. In het keerwater van de Razende Bol maken we flink vaart en al snel komen de schuimkoppen van de clapotis aan de Noordoost hoek zicht. Hier gaat het om. De staande golven ontstaan door dat hier op de noordoosthoek de stroming van het Molengat het Marsdiep en de Breeweid bij elkaar komen.

De opspattende golven boezemen ontzag in. Toch zijn de golven relatief onschuldig, het zijn geen brekers en ze rollen niet om maar het is een aparte ervaring als je boot op een goed moment wordt opgetild en je ruim over de golven en de andere spelers heen kunt kijken. Het volgende ogenblik kijk je tegen een muur van water aan en is er ook niets anders te zien dan water. Het is de kunst om je evenwicht te bewaren en er voor te zorgen dat als je wordt opgetild je peddel contact houdt met het water zodat je geen lucht gaat scheppen en je steun kwijt bent. Na 20 minuten wordt het iets rustiger, en kunnen we weer een beetje op adem komen. We plannen de koffiestop op De Hors in plaats van Lands End het is goed om de spieren even rust te gunnen.

Het is best koud in de straffe wind dus besluit J. een beachshelter op te zetten. Op de openruimte met een windje van 5 Bft blijkt dit nog een hele kunst te zijn. Het wild flapperende doek laat zich met moeite temmen maar als B. zich opwerpt als anker te fungeren is de strijd snel beslecht en kunnen de kopjes koffie en de broodjes in de luwte genuttigd worden. Mooie liedjes duren niet lang. De shelter laat zich verbluffend snel inpakken en kort daarop dobberen we alweer in de golven. Met een koers van 150 graden schuiven we tussen de T 12 en de S 14 door. Met een flinke schuimsnor voor zijn boeg lijkt de laatste boei erg snel te varen. Zo ruig als het was zo rustig wordt het nu na de kentering als de stroom en de wind uit dezelfde richting komen. Ik kan het niet laten om nog even achter de S 11 in het keerwater te kruipen en de majestueuze ton even met de punt van mijn boot te raken, het is bijna een aai als dank voor een prachtige tocht.

Masterclass Tochtleiden

21-04-2012

Onder leiding van masterclassdocenten Thierry en Nico spreken we een masterclass ‘tochtleiden’ af op de Waddenzee. De leerling ben ik zelf. De door mij georganiseerde en geplande tocht gaat van Den Oever naar Den Helder om ervaring op te doen voor een tocht met deelnemers, die overigens voor vandaag ook waren uitgenodigd, maar allen andere bezigheden hadden. Wellicht speelde de weersvoorspelling hierbij een rol, die in het begin van de week nog ZW 5 a 6 bft met 90% kans op regen was. Gaandeweg werd deze voorspelling gunstiger: vrijdagavond marifoonberichten ZW 3 a 4 bft. Er hadden dus best meer mensen meegekund, dacht ik bij mezelf. Ik mailde Thierry en Nico dat de tocht zou doorgaan, we hadden er zin in.
Thierry zou rechtstreeks naar Den Oever gaan, Nico en ik gingen ieder met een eigen auto via Den Helder om daar een auto achter te laten. ’s Morgens voor vertrek had ik nog even de Marifoonberichten bekeken, tot mijn grote ergernis stond er nu een onweer waarschuwing voor de meeste vaargebieden, behalve Texel. Zou ik de tocht afblazen? Nico zag de tocht echter vol vertrouwen tegemoet: “De kans dat wij daarmee worden geconfronteerd is niet zo groot, laten we maar gewoon lekker gaan varen”.

Den Oever-Den Helder

In Den Oever maakten we ons gereed en legden de kajaks inclusief uitrusting klaar op de steiger. Ik nuttigde nog snel een banaantje en wist wat mij te doen stond; ons keurig aanmelden bij de Kustwacht Den Helder, die ons ook zou melden bij de Verkeerscentrale. We zouden ons naar verwachting om 15 uur weer melden in Den Helder. Ook hield ik de briefing; we zouden op stemgeluid bij elkaar blijven, we zouden indien nodig op Marifoonkanaal 77 communiceren en ik legde de te varen route uit. Er waren geen vragen. De uitrusting van de masterclassdocenten zag er picobello uit en we konden te water.
Thierry vond het toch wat fris en wilde even zijn kanomoffen pakken. Dat was maar goed ook, want toen we de haven uit voeren, werden we geconfronteerd met een fikse hagelbui. Op twee boeien langs de route ontbak de belettering. Als ik alles goed gevolgd had, moesten we bij W5 aangekomen zijn, hier kon je naar het Westen varen naar het Amsteldiep, tussen de zandplaten door. Ik twijfelde; hoewel het zicht goed was, ik zag in de verste verte de staken niet. Masterclassdocent Thierry schoot te hulp: “Kijk eens op de kaart, naar de afstand en vaarrichting. Welke koers zou dan het meest veilige zijn en hoe lang zouden we er dan over doen”? Ik gaf het juiste antwoord en we konden verder. We kwamen de staken vanzelf tegen. Sommige waren aan vernieuwing toe, we zagen nog net een tak op het water liggen. Na een korte drijfpauze zetten we onze tocht voort richting Marsdiep.
Op het Marsdiep aangekomen kregen we meer tegenwind en de golven waren iets hoger geworden (stroom tegen wind). Doordat ik tijdens de pauze even op het achterdek had gelegen, was mijn rugband onder het zitje geraakt en miste ik steun in de rug. Ik kon hierdoor geen fietsbeweging meer maken. Ik besloot mijn buikspieren eens flink te trainen, maar merkte gaandeweg dat ik steeds meer op mijn armen ging varen. Ik had trek gekregen en we lasten een drijfpauze in. Ik had nauwelijks gegeten en de reep gaf nog niet direct energie. De masterclassdocenten moesten mij motiveren om vooral door te varen, want de stroomsnelheid nam af. Ik schakelde mijn gedachten uit en trok alles uit de kast. Gelukkig naderden we de kade, zodat we in de luwte konden varen. Ik had ‘de tong op het spatzeil’, maar we waren keurig op tijd in Den Helder aangekomen. Zouden we dan straks nog terugvaren naar Den Oever? Nah….
Bij Landsend kregen we van Ronald en een kennis van Thierry de uitnodiging voor een borrel, waar we dankbaar gebruik van maakten. Na afmelding bij de Kustwacht en Verkeerscentrale konden we ons omkleden en even later zaten we aan de koffie. Ik bespeurde overigens bij de Masterclassdocenten ook vermoeidheid. Zij genoten later zichtbaar van een Skuumkoppe en ik van een klein fluitje. Ik doezelde bijna weg, het zonnetjes was inmiddels gaan schijnen.
Welke wijze les heb ik geleerd van deze Masterclass?
Zeg je overwegingen niet hardop, dat zou op deelnemers onrustig kunnen overkomen. Handel kordaat en wees duidelijk over beslissingen (zelfverzekerd). Wees goed verstaanbaar over de te varen koers. Eet en drink voldoende vooraf, maar ook onderweg. Als je merkt dat je trek krijg, is het te laat. Het was achteraf gezien een optie om de pauze op de zandplaat bij het Amsteldiep te houden. Zorg dat je uitrusting op orde is (rugleuning goed vast zetten), zodat je technisch goed kunt varen omwille van het uithoudingsvermogen. Verder was mijn planning keurig, we kwamen klokslag om 15 uur op het strandje aan.
Afijn, oefening baart kunst! Wanneer gaan we weer? Met dank aan de Masterclassdocenten.

RiaD.

Huisduinen – Oudeschild

Op donderdag 5 april zit een groep van 7 enthousiaste grootwatervaarders een tocht te plannen voor de tweede paasdag. Het getij is goed en een tocht van Huisduinen naar Oudeschild behoort tot de mogelijkheden. Het is springvloed en met een zuidwesten wind van 4-5 Bft kan het een leuk tochtje worden.
Echter zijn de windverwachtingen erg onzeker en wordt er ook een planning gemaakt om naar Het Kuitje te varen. En als laatste optie komt de mogelijkheid om naar het IJsselmeer te gaan en van Medemblik naar Buurtjes Haven te varen.
We wachten het marifoon weerbericht van zondag 20.00 uur af om een definitieve beslissing te nemen wat er gevaren gaat worden.

Zondag avond is het al snel duidelijk dat er niet zout gevaren gaat worden.

Verwachting van 08:00 tot 20:00 uur:
Vlissingen Hoek van Holland IJmuiden
zuidwest 4-5, toenemend 5-6, mogelijk 7,periode met regen, zicht goed, in neerslag matig
Zierikzee IJsselmeer Marken
zuidwest 4-5 toenemend 5-6,periode met regen, zicht goed, in neerslag matig

Texel Rottum Delfzijl Harlingen
zuidwest 4-5, toenemend 5-6,periode met regen, zicht goed, in neerslag matig

En zo staan er dus maandagochtend om 10.45 uur 6 mensen gereed om het water op te gaan.
Het is nog redelijk rustig en het regent niet. Eenmaal de haven uit staan er toch leuke golven, helaas te laag om er lekker op te kunnen surfen maar toch een mooie seizoen opening. Na anderhalf uur lekker peddelen landen we op het strandje van Buurtjes Haven en in de luwte is het goed toeven om de lunch te nuttigen.


De wind trekt iets aan maar we varen meer onder de kust de golven zijn nu iets lager dan de heenreis. De marifoon geeft regelmatig meldingen door IJsseleer 6 Bft, Texel 7 Bft. We hebben de juiste keuze gemaakt.
Opeens gaat er iemand om en nog geen tel later een tweede. Reddingen worden snel en met duidelijke aanwijzingen uitgevoerd. Was dit nu opzet?
In de voorhaven aangekomen wordt er weer gerold en gesculd .
De tuimelaars blijken opeens heel goed te kunnen eskimoteren. Je vraagt je toch af?
De evaluatie vindt plaats in een gezellig kroegje met een warme kachel in Medemblik en zoals het hoort worden de verhalen gaande weg sterker en sterker.

Medemblik - Buurtjes Haven

Zaterdag 21 januari 2012
Wind west zuidwest 6 Bft
Bewolkt met buien

Een paar dagen geleden kwam er een mail. Lang geleden dat ik gevaren heb, drukte daarna 5 weken vakantie en nu weer druk. Ik heb zin om te varen. Het doet me goed om na zo’n lange tijd weer eens iets van Rob te lezen.
Zelf vaar ik nog iedere week, klein binnenwater maar toch genoeg om de conditie op peil te houden. Ik pak de getijden tabel erbij om eens na te gaan wat de mogelijkheden zijn. Al snel blijft Het kuitje naar Huisduinen over. De voorspellingen voor het weer zijn niet gunstig maar aangezien men het weer maar moeilijk ver vooruit kan voorspellen neem ik een afwachtende houding aan. Op mijn beurt stuur ik een mail rond met een uitnodiging aan een aantal mensen om mee te varen.
Zodoende staan op zaterdag Bart, Rob en Nico in Medemblik klaar om het water op te gaan.
De ongunstige voorspelling is uitgekomen en het is niet verstandig om de zee op te gaan.
We wilden op de heenweg schuin tegen de wind invaren maar de aangegeven west zuidwesten wind is duidelijk een west noordwest geworden. Uit de beschutting van de haven voelen we de wind flink in de rug duwen. Golven waarop het door de hoogte goed surfen is maken het feest compleet en binnen het uur leggen we de 3 Nm. af om op het zand van Buurtjes Haven veilig aan land te gaan.
We maken de pauze niet lang om niet teveel af te koelen. Eenmaal terug op het water voelen we dat de wind sterk is toegenomen. Op hetzelfde moment besluiten we alle drie om dicht onder de wal te blijven. In dit gedeelte van het IJsselmeer zijn een aantal eilandjes aangelegd we kunnen ze mooi gebruiken om uit de wind te varen.
De zon was eerst nog te zien maar al snel pakken de wolken zich samen tot een gitzwarte lucht. We varen even niet in de beschutting van een eiland als de hemelsluizen opengaan en de wind tot stormachtig aantrekt. We maken ons zo klein mogelijk en peddelen noest door maar een blik opzij leert ons dat we eerder achteruit gaan dan vooruit.
We hoeven niets te zeggen maar begrijpen alle drie dat we beschutting moeten zoeken. Met een uiterste krachtsinspanning weten we het volgende eiland te bereiken.
Enigszins beschut komen we iets beter vooruit dit gedeelte blijkt doodlopend te zijn terug gaan is geen optie wetende dat we daar weer volop aan de elementen bloot zullen staan.
Gelukkig is er een plek waar we redelijk goed kunnen uitstappen. We trekken de boten bij de dijk op en moeten onze nederlaag erkennen, of toch niet. Tijdens de discussie of we terug gaan lopen of dat we een taxi moeten bestellen trekt de bui over en luwt de wind aanzienlijk. Een 100 meter verder kunnen we de boten op een zandstrand eenvoudig te water laten. Zo gezegd zo gedaan en een half uur later zitten we weer onder een waterig zonnetje op het water.
Er is veel veranderd in Medemblik er wordt een nieuwe haven aangelegd er is veel zand en klei gestort we laveren door ondieptes. Uiteindelijk moeten we toch via de vaargeul die met felle rode en groene tonnen wordt gemarkeerd onze weg vervolgen.
Bij het eindpunt kan Rob het niet laten even te scullen. Ik heb het gehad het water is me te koud.
Het blijft in mijn hoofd spelen dat we de juiste beslissing hebben genomen niet te ver uit de kust te varen. Met stormachtige wind blijft het IJsselmeer verraderlijk. Gelukkig hadden we genoeg escapes en hebben op tijd besloten daar gebruik van te maken.

Doorvaren maar!!

Zoals ik in de meeste winterseizoenen doe, vaar ik ook dit winter seizoen gewoon door. Bij gebrek aan ijs lukt dat dit jaar aardig.
Op de woensdagavond het inmiddels bekende rondje over het kanaal Alkmaar – Kolhorn naar het noorden en dan na de overdraag via de polder het Duizend Eilanden Rijk weer terug naar het begin punt. Het clubje mensen waar ik mee vaar is de meeste avonden van dezelfde samenstelling en gemiddeld zijn we met vier mensen.
Soms krijg ik de opmerking “is het niet saai en koud zo s ’avonds in het donker”. Het antwoord is zowel simpel als duidelijk, nee!!
Om te beginnen is je perceptie van de omgeving volledig anders in het donker dan bij daglicht. Afstanden zijn lastiger in te schatten in de donkere polder. Als we door de bewoonde wereld varen is tijdens de feestdagen de omgeving feeëriek verlicht door kleine fonkelende lampjes.
Ook de steeds veranderende weersomstandigheden zorgen voor afwisseling. Op een avond staat er een dikke west zuidwest van 8 Bft met uitschieters. De golven op het kanaal rollen over het dek en spatten ruig op. Het is heerlijk om met de wind op je peddel en de golven te spelen. Het kan niet uitblijven en er gaat een peddelaar om. We breken het spelen af en gaan in de kantine een warme chocomelk drinken, weer een sterk verhaal rijker.
Maar ook een windstille avond kan voor een verrassing zorgen. Over het kanaal naar het noorden, we zijn maar met z’n drieën. We stoppen bij de overdraag en halen de kano’s uit het water. Hoe ziet het er aan de andere kant uit. Een vraag uit het donker. Ik zie een glinstering, vloeibaar denk ik, roep ik terug. De boot glijd over het natte gras de dijk af. Toch probeer ik even met de peddel of het wel echt vloeibaar is. Ik voel weerstand. IJs. Een dikke laag spiegel glad bevroren water weerhoudt ons ervan via de polder terug te varen. Het gebeurd niet vaak dat we dezelfde weg terug moeten. Het kan verkeren. Toch een paar uur lekker kunnen varen en de conditie op peil houden. Dit zouden meer mensen moeten doen.

Rondje IJsselmeer

De eigenlijke naam van de tocht is “Trektocht om de Kreupel” althans zo is de vermelding in het boekje van PeddelPraat. Een week voor de tocht komt er een vraag over de mail of er iemand kan invallen als tocht begeleider. De zondag heb ik tijd en de zaterdag kan ik vrijmaken. De totale afstand over 2 dagen is 65 km. Ik realiseer me te laat dat de afstand op het IJsselmeer altijd echte kilometers zijn, je hebt geen stroomvoordeel en net als vroeger op de fiets altijd wind tegen.

Zaterdag 3 september
Wind: westzuidwest 2-3 Bft
Zon 18 tot 20 graden

Verzamelen 08.30 uur bij De Oude Zeug in de Wieringermeer. Als ik, voor tijd, arriveer, staan er al een paar mensen klaar. Dit wordt een lastig weekend realiseer ik me. Een snelle groep. Nog voor de officiële starttijd van 09.30 uur zitten we al op het water klaar voor de oversteek naar Stavoren alwaar het Vrouwtje reikhalzend naar ons uitkijkt. Al na een half uur is de kust achter ons uit het zicht. Het is namelijk behoorlijk heiig. In de briefing voor vertrek heeft Kees aangegeven dat we een koers van 80 graden moeten varen. Gehoorzaam als we zijn doen we dat ook en zo koersen 5 mannen en 1 vrouw blind, op een prachtige zaterdag in september op het licht golvende water richting Stavoren.
In een rap tempo worden de 8 Nm afgelegd toch duurt het nog lang voor het silhouet van de kust zichtbaar wordt. Uit de mist doemt af en toe een zeilschip op dat langs de horizon zijn weg zoekt. Ook duiden de schepen erop dat er land in de buurt moet zijn. Langzaam maar zeker doemt Stavoren uit de mist. Op een klein standje naast de havenmond leggen we aan en nemen een pauze van een uur in een heerlijk zonnetje.
De plicht roept, we moeten verder. Er wordt en koers van 210 graden gezet richting Enkhuizen. 11 Nm. Het is behoorlijk druk geworden met de pleziervaart het is uitkijken om alle zeilschepen te omzeilen. We hebben nu behoorlijk tegen wind. Als referentie kunnen we nu een boeienlijn volgen. Spoedig doemen de ST 3 en de ST 1 op vervolgens de kardinale west. Als we de koers goed hebben uitgezet komen we als laatste de LC 12 tegen. Gelukkig, het klopt. Hier nemen we een korte drijfpauze en dan wordt het laatste rak ingezet. In vroeger dagen gebruikten de schippers de toren van de St. Pancras of Zuiderkerk als baken om naar Enkhuizen te varen. Ook nu blijkt het ook nog goed te werken. De toren is nog voor vuurtoren De Ven duidelijk waarneembaar. Overigens is vuurtoren De Ven een van de oudste van Nederland en stond in vroeger dagen als eerste van drie lichtopstanden voor schepen die van af het wad naar Amsterdam wilden varen.
Rond de klok van vijf landen we op het strand van de camping Enkhuizer Zand. Kees zorgt voor de administratie en wij kunnen onze tentjes opzetten op een mooie plek in de zon.
Dat kajakkers een beetje zuinig zijn moge duidelijk zijn na een lange dag varen moet er worden gekookt gelukkig kan er nog wel een ijsje af. De stad Enkhuizen staat bekent om de ijssalon van de IJskoninginnen. Na een prachtige stadswandeling die ons langs plekjes voert die Anton Piek tot inspiratie moet hebben gediend komen we uit bij de beroemde ijssalon. Er is niets teveel gezegd, je eet je vingers erbij op. De avond wordt afgesloten bij de tochtleider thuis die op nog geen vijf minuten lopen van de camping af woont.
Onder een gestaag neervallende regen val ik in een weldadige slaap en droom weg met de beelden van een prachtige dag.

Zondag 4 september
Wind: zuid 4 Bft
Bewokt

De harde werkelijkheid is weer daar. Lang slapen op een dun matje is een kunst die ik niet versta. Gelukkig is het droog en dat is wel zo comfortabel om het ontbijt naar binnen te werken. Het strakke schema zegt dat we om 09.30 uur op het water moeten zitten. Het is een snelle groep dus voor tijd is iedereen klaar voor vertrek. We groeten De Ven en zetten een koers van 330 graden om zo na 6 Nm op De Kreupel de belanden.
Er hangt een zware bewolking maar toch is er een beter zicht. Volgens de afspraak van het KNMI zou de wind zuid moeten zijn maar afspraken maak je om ze te breken en zo is de wind west zuidwest opnieuw zijwind dus. Nog voor we de haven van De Kreupel in varen vliegen er honderden vogels op. Het is een imposant gezicht maar het is ook enigszins beangstigend omdat een opvliegende vogel ook wel eens iets laat vallen wat je liever niet op je hoofd krijgt. Zonder bevlekkingen weten we aan te landen voor de lunch en een korte wandeling.
De laatste etappe is aanstaande nog 6 Nm zijn we verwijderd van het beginpunt. Met een koers van 300 graden moeten we weer goed uitkomen. Het zitvlak en de rug beginnen toch wel iets te protesteren en ik vraag me af waarom de kajakbouwers niet meer aandacht schenken aan een iets luxere zetel in hun boten. Daar is het doel De oude Zeug de vluchthaven vernoemt naar het vaarwater. Natuurlijk kan ook deze tocht niet eindigen zonder te rollen. Als je moe kunt rollen kan je altijd rollen wordt er wel eens gezegd. Nou daar gaat hij dan eerst links en dan ….. ja rechts lukt ook.
Dat een tocht valt of staan met de groep mensen waarmee je op stap bent moge duidelijk zijn. Gelukkig was dit een super groep met een super leiding. Dit weekend was meer dan genieten.

Strand toneel

Zondag 14 augustus.
Hoogwater Hoek Van Holland 16.26 uur.
Zon 18 tot 20 graden.
Wind west zuidwest 3-4 Bft.
Afstand 11 Nm.

We varen zelden langs de kust omdat dit saai zou zijn, echter niets is minder waar. Dat blijk ook deze zondag als we met 7 personen om 11.00 uur klaar staan op de parkeerplaats in Hargen aan Zee. Het water is op een kleine branding na rustig. Soepel varen we door de branding richting Egmond aan Zee. Tot aan de Kerf hebben we te maken met strekdammen en varen we iets verder uit de kust. Na De Kerf kruipen we dichter op het strand om in de brekende golven te spelen en de steunen te oefenen. De Kerf is een niet onbetwist fenomeen op zich. Er is in het verleden nogal wat weerstand geweest om de stoere duinenrij de doorbreken om zo de zee met een storm en springvloed het water diep in de duinen te laten brengen hierdoor moet er een milieu ontstaan waar in bepaalde planten goed kunnen gedijen. Een enkele keer weet een golf je te verrassen het blijft oppassen geblazen. Op een goed moment weet een golf Henk te pakken, hij gaat om en moet uit zijn boot. Zo dicht onder de kust gaan we niet over tot een redding dus moet er naar de kust gezwommen worden. Bart vaart door de branding en gaat Henk ophalen. De kustlijn zorgt steeds voor een ander beeld. De zon werpt een licht die het zand het strand en de branding steeds van kleur doet veranderen. Het is een schouwspel dat nooit doet vervelen. We zijn weer compleet en varen rustig verder. Het prachtige weer heeft veel mensen geactiveerd die nu het strand bevolken. Een paar paviljoens en strandhuisjes markeren Bergen aan Zee.
Het is iets harde gaan waaien en de golven worden nu echt leuk om in de spelen, af en toe een lange surf richting kust om vervolgens met wat krachtsinspanning terug het ruime sop te kiezen.
Tussen de catamarans door zoeken we het strand van Egmond op voor de lunch. Op het strand krijgen we ruim aandacht van dagjesmensen een vervelende wespen die er voor zorgen dat je bij iedere hap die je neemt je moet uitkijken dat je niet zo’n steekbeest naar binnen lepelt.
Rond 14.30 uur varen we terug. Opnieuw zoeken we de golven op af en toe wordt een surf gevolgd door een bongo.
Tegen het eind volgen er de onvermijdelijke reddingen rollen en andere capriolen die er voor moeten zorgen dat je vaardigheden op peil blijven.
Het strand bij Hargen aan Zee is behoorlijk druk geworden er zijn zelf een aantal zwemmers. Bart gaat als eerste aan land om er voor te zorgen dat de rest zonder een aanvaring met een zwemmer te krijgen kan landen.
En natuurlijk is er aan het eind een biertje met een bittergarnituur in het paviljoen bij de strand opgang. Niet goed voor de lijn maar wel lekker
Strand toneel