Texel - Vlieland

Alweer bijna een maand niet gevaren. De hang naar de zee wordt steeds groter. De plannen voor een korte tocht dringen steeds harder aan. Het is onontkoombaar.

Zaterdag 21 november, het getij is gunstig, en het idee is geboren om van de noordpunt van Texel bij de vuurtoren, naar de Vliehors te varen.
Het is te bizar voor woorden, de week voorafgaande aan de geplande tocht is het slecht weer. De wind is steeds zuidoost 6 tot 7 Bft en de donderdag voorafgaande aan de tocht staat er aan de kust een zuidwester storm.
Het marifoon weerbericht op vrijdagavond is redelijk. “Verwachting van 19.00 tot 07.00 uur. Texel zuid tot zuidwest 6-7, krimpend zuid tot zuidoost afnemend 3-4 zicht matig tot goed.
Na een telefoonrondje besluiten we te gaan.
Zaterdag 06.00 uur, de wekker gaat, even een ontbijtje naar binnen werken dan met de auto naar de vereniging om de boot op te laden. Het is ongekend, iedereen is er al. De loods is al open en de boten worden van stal gehaald. Onderweg naar Den Helder wordt het duidelijk dat de lichte nevel een ware mist is geworden. We zijn te vroeg voor de boot van 08.30. Tijd voor koffie. De automaat doet zijn werk goed en even later staan we met een beker dampende koffie te wachten op het sein aan boord te gaan. Het is nog rustig op de riante Wagemaker en het is jammer dat de overtocht niet langer duurt. Bij het varen op een veerboot naar een eiland ontstaat bij mij altijd het ultieme vakantiegevoel. Deze overtocht is bijna te kort dit gevoel te voeden. Tijdens de rit over het eiland wordt de mist dikker en dus de wereld kleiner. Op de noordkop van Texel wordt de vuurtoren aan het oog onttrokken door een dikke wollen deken. We zoeken ons heil in het strandpaviljoen voor wederom koffie. Door de dames van de bediening wordt er nog naarstig aan het interieur gewerkt maar toch wordt naar enige tijd een kop heerlijk geurende koffie en een koekje geserveerd.
Wordt de mist nu dunner, is de vuurtoren al zichtbaar?
Het marifoon weerbericht melde om 08.00 uur een naar 5 tot 6 aantrekkende zuidoosten wind. Vreemd het is windstil, met een beetje wind zou de mist optrekken. Tegen 11.00 uur besluiten we ons toch om te kleden en het water op te gaan, we moeten toch het zoute water geproefd hebben. De tocht gaat niet naar de Vliehors maar naar De Cocksdorp voorzichtig de kustlijn in het oog houdend om niet te verdwalen. Met de stroom mee duurt het niet lang aleer we de staken naar het kleine haventje in zicht krijgen. Tijd voor een lichte lunch. De mist is nu duidelijk aan het optrekken en we besluiten een poging te wagen naar Vlieland te varen. We nemen de gele boei “RG Vriendschap” als referentie om vervolgens een koers van 20 graden uit te zetten. 3 mijl, met een uur moeten we land in zicht hebben. Na een half uur met matig zicht is het duidelijk dat we op de Steenplaat zitten. Het water is nauwelijks diep genoeg om nog te kunnen varen. Door de mistflarden heen worden 2 boeien zichtbaar het blijken de VH 5 en VH 4 te zijn, we liggen goed op koers. Na ongeveer 1 mijl staan we op de Vliehors. Een waterig zonnetje breekt door en de koperen ploert brand de laatste mistflarden weg. Voor ons ontvouwt zich de grootste zandvlakte van Europa, imposant en leeg de stilte is oorverdovend. Wat is dit toch een prachtige plek. Buiten ons vieren is er in de weide omtrek geen mens te zien. Je kunt hier verdwalen in de rust.
Het water trekt zich in een rap tempo terug, een teken dat de ebstroom flink loopt. Met een koers van 180 graden vangen we onze terugtocht aan. Ook nu is de Steenplaat snel zichtbaar in de vorm van een klein eiland dat zelfs bij vloed niet meer onderwater komt, we koersen er aan de westkant langst. Door de sterke stroom worden we een flink stuk naar het westen verzet de VH 2 en 4 komen in zicht. We moeten uitkijken om niet via het Engelschmangat naar de Eierlandse Gronden te spoelen. De stoere vuurtoren van Texel kan nu mooi als baken dienen. De windvoorspelling komt niet uit en onder prachtige omstandigheden komen we weer op de noordkop van Texel aan. Nog even tijd om te rollen en dan is het tijd om huiswaarts te keren.

Roptazijl - Vlieland - Roptazijl ( 26-09 t/m 27-09 )

( hieronder het verslag geschreven voor Peddelpraat )

Na vijf weken gedwongen niet kajakken, ik had mijn vinger gebroken, was ik blij om me weer eens in te kunnen schrijven voor een tocht. Een klassieker. Voor de tweede maal dit jaar, want met de paasdagen was ik ook op Vlieland. Het eiland wat ik toch wel vaak tot de mooiste benoem van de Nederlandse waddeneilanden. De weersverwachting is ideaal. Haast te mooi. Er zijn eigenlijk maar vier obstakels dit weekend. Twee is wellicht beter beschreven maar het is een visa versa. De dijk bij Roptazijl en dan het verschrikkelijke duin op Vlieland. De eerste keer dat ik dit duin over was geklommen, geklauterd en gestruikeld met mijn bepakte kajak, zwoor ik dat ik het duin van Vlieland nooit meer op deze manier over zou gaan. Gelukkig heb ik er toen niets op gezet, op het zweren. Dat had slecht afgelopen.

Veertien kajakkers staan mooi op tijd boven aan de dijk klaar om te vertrekken. Op de gezichten lijk ik te zien dat we er allemaal zin in hebben. Marianne houdt een hele kleine briefing en vertelt dat John de leiding heeft. John is iets langer van stof en vertelt de, overigens eenvoudige, route en het gewenste groepsgedrag. Wat dan volgt zijn vier en een half uur peddelen afgewisseld met af en toe dobberen onder het gemak van een hapje en iets te drinken. De stemming zit er lekker in. Wat wil je ook met het mooie weer. Omdat we pas om twee uur ’s middags konden vertrekken is de aankomst op Vlieland laat in de middag.

Ik kijk tegen het duin op en vraag me al weer af waarom ? Een aantal zijn zo slim om hun kajak op het strand te laten liggen en alleen de broodnodige spullen over het duin heen te zeulen. Zo niet ik. Samen met Nico en John tillen, slepen en glijden we onze kajaks richting de camping Stortemelk. Nico lijdt hier het meest onder en zweert dat hij Vlieland alleen nog maar aan doet via de haven met scheepshelling. Waar ken ik dit toch van ? Dat zweren.

Na de douche is al het leed en zout weer van ons afgespoeld en gaan we fris uit eten in het dorp. Dit blijkt nog niet mee te vallen. Alles zit redelijk vol. Gelukkig is er nog een herberg die wel plek heeft voor zeven personen aan een grootte tafel. De bediening loopt wat stroef. Gaat ook wel de mist in. Maar wat uiteindelijk volgt is een lekkere maaltijd aangevuld door de saladebar, welke vanwege de stroeve bediening voornamelijk dient als voorgerecht. Als tegemoetkoming krijgen we gratis koffie of thee toe, wat dan helaas wel weer bruut wordt verstoord door de band Blues Kings. Leuke blues muziek maar dan vier of vijf tikkies te hard. En dat is dan weer jammer na zo’n dag van serene stilte. Terug op de camping stranden de meeste in hun tent. Een paar kunnen het niet laten om toch nog van wat Vlielandertjes te genieten aan de openhaard. Stoere zeemansverhalen klinken.

S’ochtends klinkt er iets heel anders. Het zijn mijn kippen. Ik heb namelijk een kippenhouse ringtone. Die doet het altijd goed. Gelukkig is het bijna licht en wederom mooi weer. Nico komt nog een eitje brengen. Die kippen hé.

De planning was om negen uur in de kajak te zitten. Dit lukt echt prima. En alle kajaks liggen ook nog in de zee. Helaas kon één van ons niet mee terug peddelen. Zij voelde zich de avond er voor al niet zo goed en was te ziek om zelf terug te varen en verkoos dus de veerpont. Met een strakke rondetijd duurt de terugtocht net zo lang als de heenweg en vroeg in de middag zijn we weer terug van weggeweest. Een lang weekend weg binnen vierentwintig uur hoorde ik iemand zeggen. En zo voelt het ook. Heerlijk weg in eigen land.

Iedereen die mee was bedankt voor deze leuke tocht. Ik denk toch nog wel eens terug te komen op Vlieland. Met of zonder kajak, via het duin of de haven.

Den Oever - De Vlieter - Den Oever

Zondag 16 augustus, zuidwest 4-5, zon.

Als je niets te doen hebt ga je wat verzinnen zodoende staan we met 4 personen bij de aanlegsteiger van de reddingsboot in de zeehaven van Den Oever. Bart heeft een tocht uitgezet van Den Oever naar De Vlieter. Niet te lang, dus net leuk voor de zondag. Zo vertrekken we uit de haven om koers te zetten naar de AD 4. Het blijkt dat de wind lekker is aangetrokken en in plaats van zuidwest meer westelijk is gaan waaien met een flinke 5 Bft. Na de AD 4 koersen we eerst wat noordelijk om zodoende later lekker op de golven te kunnen surfen. Het plan lukt goed maar wat leuk is duurt vaak niet lang en zo ook nu. Met de wind in de rug en flink surfen wordt de 3 Nm naar De Vlieter binnen de 3 kwartier afgelegd. Zullen we doorvaren naar Breezandijk? De twijfel slaat toe. Gelukkig weet Jozee ons te overreden vooral bij het afgesproken plan te blijven. Gelukkig? Ja gelukkig, maar daar kom ik straks op terug.
Dan dient er zich een probleem aan. Hoe gaan we aan wal? Flinke golven spatten uiteen op de harde basaltblokken van het dijklichaam. We zitten aan lager wal. Dan maar kniediep uitstappen. Nee dus. Voor de dijk is het zo diep dat je tot je nek in het water staat. Behoedzaam wordt er een plekje gezocht om op de gladde blokken uit te stappen. Voorzichtig de kajak over de scherpe randen aan land trekken. Als iedereen vaste wal onder de voeten heeft dient zich een volgend opstakel aan. Op de kop van de dijk ligt hier een fietspad dat door een hoge muur wordt gestut en op de muur staat een hek die de fietsers moet belemmeren naar beneden te vallen omgekeerd is voor ons deze hindernis ook niet te nemen. Het wordt omlopen tot de muur over gaat in een gras berm. Wat een gedoe op de zondag. Met geweldig teamwork lukt het ons de boten naar boven de slepen en de wielen eronder te zetten. Dan is het tijd voor de lunch. Wij zetten ons neer, tussen de hondenstront in de berm naast het rijwielpad. We maken de pauze niet te lang. Vervolgens worden de boten over de brug naar het monument gedragen. Het is druk en over belangstelling hebben we niet te klagen. Aan de IJselmeerkant lassen we opnieuw een rustpauze in. Tegen de raad van Jozee in laat ik me verleiden om bij het monument gevulde koeken te kopen. Deze koeken zijn super lekker en monumentaal groot. Bij de eerste hap weet ik al dat het niet slim is, dit gaat me opbreken. In de luwte van een oeverbescherming annex vissteiger kunnen we eenvoudig instappen. Is de wind nu weer iets zuidelijk geworden? Recht tegen de wind en de steile golven in zetten we koers naar Den Oever. De golfperiode is zo kort dat de punt van de kajak steeds in de volgende golf duikt. Het is zwaar werken en de grote koek doet zijn werk goed en ik eet hem nu voor de tweede keer. Gaande weg komt de zoete lekkernij nogmaals boven borrelen. De goede raad was niet duur had ik hem maar opgevolgd. We doen ons best en ploegen stug door en uiteindelijk komt het zandstrand in zicht. Voor we nog even gaan rollen bedenk ik me dat ik blij ben dat we niet doorgevaren zijn naar Breezanddijk. Dat was heen leuk geweest, maar terug zwaar afzien.

Zeekamp 2009

Van zaterdag 1 augustus tot en met zondag 9 augustus werd het zeekamp van Peddel Praat gehouden. Zeekajakkers.nl werd daar vertegenwoordigd door Rob en Nico.

Rob heeft zich bezig gehouden met de opleiding naar het ZVE en het behalen van KRT.
De Kajak Reddings Test (KRT) wordt gezien als één van de zwaarste tests binnen het zeekajakken. De test behelst een aantal reddingen uit te voeren met een lotusslachtoffer op open water met gematigde condities (windkracht 2-4 Bft) en is een graadmeter om vast te stellen of de kandidaat over voldoende kennis en technieken beschikt om in geval een ongeluk tijdens een kanotocht, de juiste acties te nemen. In de vooropleiding moeten de kandidaten het certificaat Zeevaardigheid reeds hebben gehaald.
Het examen bestaat uit een zestal onderdelen verdeelt in een praktijk en een theorie gedeelte.
In het theorie gedeelte komen er vragen aan bod over de uitrusting, kleding het uitvoeren van reddingen het voorkomen van ongelukken, shock en bloedingen.
De praktijktest bestaat uit het demonstreren van een aantal vaardigheden zoals mond op mond beademing, stabiele zijligging en behandeling van shock. Ook moet er een demonstratie worden gegeven van het onder controle brengen en het redden van een drenkeling. Kortom er komen in deze test een aantal situaties voor waar adequaat op gereageerd moet worden.
Rob is cum laude geslaagd voor dit examen. Ik wil hem hierbij nogmaals hartelijk feliciteren.

Ik heb mij deze week bezig gehouden met het leiden van de tochten. Op een goed moment vraag Albert-Jan, die de instructeur van de groep is, heb je nog wat geleerd? Ja natuurlijk ik heb veel geleerd. Op het moment dat ik mijn antwoordt geef realiseer ik me dat die te snel en ondoordacht gegeven is. De volgende vraag kon ik verwachten. Wat dan? De reactie op die vraag is niet zo eenvoudig. Niet omdat de leermomenten er niet zijn, maar wel omdat die leermomenten soms moeilijk te duiden en uit te leggen zijn.
Wat me erg duidelijk is geworden, is het feit dat een groep mensen vooral veilig moeten kunnen varen maar dat er ook plezier aan de tocht beleeft moet worden met respect voor de natuur. Buiten de tochtplanning is vooral omgang met mensen en een stuk mensen kennis van groot belang.
Na de eerste paar dagen ben ik aan het eind van de dag kapot. Ik wil te veel regelen en in de gaten houden. Dit is een leermoment, ik moet iets losser en vrijer worden. Verschaf duidelijkheid op momenten waar nodig en geef zonodig een vriendelijk dwingende aanwijzing. Wat kan zeekajakken toch mooi zijn.
Al met al is het een leuke leerzame week geworden met een leuke enthousiaste groep mensen. De vaaromstandigheden perfect. Kortom een super week.

Wattentocht 2009 "The MOVIE"

Yeahhh, na dagenlang monteren is eindelijk onze expeditie op film te zien:-)
Hierbij de official release...

Wattentocht 2009, Zeekajakkers from Ruud Legdeur on Vimeo.

Langeoog -

Dag 7
Vaartijd:
Afstand etappe:
Totale afstand: 48,4 Nm
Weerbericht: Zwaar bewolkt, 16-18 graden, noordwest 6-7 in buien 8

Super goed geslapen. Zou dat komen omdat het illegaal was. Het heeft flink geregend, niets van gemerkt. De door de bomen verschafte luwte is een weldaad. Toch doet het ruisen van de wind door de bomen vermoeden dat er iets meer aan de hand is. Kwart voor acht moeten we op de kade staan. Erg veel tijd is er niet. Het is opschieten geblazen. Het ritueel herhaalt zich al een aantal dagen. Opstaan, ontbijten, heetwater maken voor onderweg de boel opbreken en in de kajak laden. Dat laden van de kajak gaat steeds sneller er komt een routine in. Bij het havenkantoor wordt het duidelijk dat er een ware storm staat. Een felle regenbui doet ons naar een schuilplaats zoeken. Deze eerste bui wachten we af. De buienradar op het internet voorspeld niet veel goeds een toenemende wind en felle buien. Het besluit wat we nu nemen is niet het besluit wat we willen nemen. Gezien de omstandigheden zijn we het snel met elkaar eens. De gang naar de veerboot is rap gemaakt en maken met de kapitein de afspraak dat de kajakken aan dek me kunnen. In vol ornaat, neopreen en zwemvest staan we voor hem. Met gefronste wenkbrauwen vraagt hij zich af wat de overige passagiers zullen denken als zij ons zo zien en ruiken. Het aantal medereizigers valt erg mee, ze zijn op de vingers van 1 hand te tellen. En zo sta je op de kade in Bensersiel in neopreen en zwemvest. Weemoedig en verslagen door bizarre weersomstandigheden. In een klein café aan de haven nemen we nog een bakkie troost en keren daarna huiswaarts.

Norderney - Baltrum - Langeoog

Dag 6
Vaartijd: 4,5 uur
Afstand etappe: 14,2 Nm
Totale afstand: 48,4 Nm
Weerbericht: Bewolkt, 16-18 graden, zuidwest 3-4

Woensdag 8 juli. Zware nacht gehad. Veel regen en onweer. Rob, Ruud en José willen varen ik ben er niet zeker van of dat wel verstandig is. Waarom? Volgens mij zit er onweer in de lucht.
Bij de trailerhelling worden de boten te water gelaten. Met een zacht briesje in de rug verlaten we de haven. Een felle stroom neemt ons mee en de snelheid loopt flink op. Op een goed moment varen we tegen de 7 Nm. Ook nu moeten we de vaargeul volgen. Op het moment dat we de route iets verleggen schraapt de peddel over de grond. Na de D36a varen we koers 70 en raakt de snelheid eruit omdat we tegen stroom krijgen. Het kriebelt in mijn nek en krabben helpt niet. In de linker ooghoek is een donker zwarte lucht zichtbaar geworden. De wind trekt fors aan en het water wordt ruiger. Eerst is het nog een vaag gerommel in de verte. Na verloop van tijd zijn de bliksemflitsen goed de onderscheiden en de donder rolt hol over het wad. Naar het eiland Baltrum varen is geen optie. De bui trekt daar in vol ornaat overheen er zijn ook een paar waterhozen zichtbaar. Het vaste land? Dat wordt lopen er staat nog te weinig water.


We lassen een drijfpauze in om te kijken wat de bui gaat doen. We hebben ook eigenlijk geen andere keuze. Na een ruim half uur verwijderd het zwarte kolos zich en kunnen we oost koersen over de Baltrumer Balje. We zoeken de haven op voor een korte pauze. Alles is dicht, Ruhe Tag staat er op een bordje. Niet te geloven dat hebben wij weer. De uitgestorven en winderige haven trekt ons niet erg aan we varen door naar Langeoog.
De aangetrokken wind zorgt ervoor dat het Baltrummer Wattfahrwasser een lekkere klotsbak is. Af en toe zijn er hoog opspattende brekers te zien in het zeegat. De lucht is wat meer opengebroken en af en toe is er een vaag zonnetje zichtbaar. De ingang naar de haven van Langeoog wordt omzoomd door hoge kademuren. Dit zijn overblijfselen uit de tijd dat het eiland als een basis is gebruikt. Een lage steiger verschaft ons een goede uitstap. Bij José is het hoge nood en stapt pardoes het water in. De boot van Rob heeft flink wat water gemaakt en sponst dit in de boot van Ruud. Er ontstaat enige wrevel die ik op mijn beurt probeer te koelen door middel gebruik te maken van een handpomp. De heren zinnen op wraak en een tel later liggen we alle 4 te spartelen in de haven. Dit zorgt voor de nodige verkoeling en brengt de gemoederen tot bedaren. We moeten op zoek naar een plaats voor de tent. In geen velden of wegen is er een havenmeester te zien. Een notitie op de deur geeft aan dat hij om 15.00 uur weer op zijn werkplek te verwachten is. Bij de Kajutte am Hafen informeren we naar een camping. Er wordt glazig gekeken alsof men nog nooit van het fenomeen camping gehoord heeft. Vraag maar bij de zeilschool. Ook daar komt weinig reactie op onze vraag. Terug bij de haven lopen we de havenmeester in de armen. Nee, nee er zijn geen kampeer mogelijkheden maar als je achter de dijk je tent zo neerzet dat niemand hem kan zien dan weet ik van niets. We krijgen de sleutel van het toiletgebouw, geen probleem dus. Bij dezelfde Kajutte am Hafen scoren we een enorme puntzak patat met majonaise. Kijk dat hebben ze dan weer wel.
Het dorp Langeoog ligt op zón 1,5 km van de haven. Onder een mild zonnetje lopen we door de prachtige natuur naar het plaatsje dat aan de Noordzeekust ligt. De 100 jaar oude
Wasser Trum toornt hoog boven alles uit. Ook hier ademt alles toerisme uit. Dat het eiland een vliegbasis is geweest is hier en daar nog goed te zien aan de brede betonbanen die soms overwoekerd en dan weer te zien zijn.
Terug nemen we een treintje dat een lijndienst onderhoud naar de haven. Als echte toeristen hobbelen we met de meute mee.
Het wordt tijd om kamp op te slaan uit het zicht natuurlijk. We staan nog maar net of wandelaars en fietsers komen langs, en zeggen vrolijk goeden avond. Wat nou uit zicht. Snel een potje koken en dan dikke ronken geven. Het weerbericht op kanaal 28, wat weer enige tijd vooraf gegaan wordt door een vrolijk muziekje, is niet hoopgevend. Windkracht 6-7 Bft met zware buien. Mijn tentje heeft het al zwaar te verduren gehad. We staan gelukkig in de luwte van de bomen.