Voor Pampus op Pampus

(foto's zijn hier te bekijken)

De opgave lijst blijft steken op 17 deelnemers. We hebben een tocht op stapel staan voor kano vereniging OSSA uit Heerhugowaard. Ik zelf ben ook lid van deze vereniging, en de groep grootwater vaarders wordt door de sterke verhalen, steeds groter. Dus staat er op zondag 27 april een flinke groep deelnemers klaar om te vertrekken naar de vluchthaven van De Nes bij het eiland Marken.
De windverwachting is in de ochtend 3-4 bft zuid –zuidoost na 14.00 uur aantrekkend tot 5 bft zuid -zuidoost. Na een korte breefing gaan we te water en zetten koers 190. Er is redelijk veel scheepvaart verkeer, voor al veel pleziervaart. We houden de groep redelijk bij elkaar om beter gezien te worden. We gebruiken de marifoon voor een goede communicatie en kunnen de voorste tot rust manen als de groep uit elkaar dreigt te vallen. Bij de boei P3 wordt gewacht om als een homogene groep de vaargeul over te steken het ritueel herhaalt zich bij de IJM 19.
Pampus komt snel in zicht, we ronden het eiland aan de oost zijde en landen één voor één op het piepkleine strandje.
Nog voor de laatste boot uit het water is komt een toezichthouder vertellen dat we maar even € 7.25 dienen te betalen later zwakt dit af en moeten alleen degene die daadwerkelijk het oude fort gaan bezoeken dit bedrag voldoen met het beding dat de gene die het fort niet ingaan het gras niet mogen verlaten. Zo liggen we dus met 5 man in de zon op Pampus, we hadden het fort al eens eerder bezichtigd.
De groep treft blijkbaar een enthousiaste gids wat pas na 14.00 uur kunnen we aanstalten maken voor de terugtocht. De wind is inderdaad toegenomen er is nu een enkele witte schuimkop op het water te zien. Soepel worden we gelanceerd en koersen we nu 10 graden.
Ook nu wordt er gewacht bij de vaargeul eerst bij de IJM 22 en later bij de P4. Dan komt er een oproep via kanaal 15 van de marifoon. Een kort maar krachtig “straks in veilig water oefening platvis”. We weten genoeg. In het zicht van De Nes wisselen de marifoon bezitters een blik van verstandhouding uit. Één voor één gaan we om. Een beetje paniek in de groep maar al snel word er tot actie over gegaan en in een rap tempo zitten we weer in de boot. De meeste hebben de koud water vrees nu over boord gezet en er wordt volop gerold, niet te lang het water is met 14 graden best nog fris. Op de kant is het snel droge kleren aantrekken de boten opladen en dan een afsluitend praatje. De totale afstand die we gevaren hebben is 16.9 km. De reddingen hebben nogal wat tijd opgeslokt dus laten we het beloofde biertje voor wat het is en keren huiswaarts.

Windje 6

(bekijk hier de foto's)

Al enige tijd worden er voorbereidingen getroffen voor een tocht van Huisduin naar Texel om in de haven van het NIOS aan te meren en dan bij Denise koffie te drinken.
Alles is door Ria en José tot in de puntjes geregeld de koek is gekocht de koffie staat op tijd klaar het is dus allen wachten op het vertrek. In de laatste mail staat vermeldt dat het marifoon weerbericht van vrijdagavond 11 april, 20.00 uur bepalend is of de trip door gaat of niet. Door de dames is aangegeven dat bij een windkracht van 5 bft of meer de tocht wordt afgelast.
De weergoden zijn ons niet gunstig gezind. De voorspelling is zuid west 6 bft. De regels zijn hard, we varen niet op zee.
Het wordt nu druk met de telefoon want we willen toch varen en ervaren wat een krachtige wind op groot water met je doet. Al snel wordt in de besprekingen het IJselmeer genoemd.
Samen met Ruud bespreek ik de mogelijkheden. Ik vind dat er altijd een doel moet zijn. En zo komen we op De Kreupel, een vogelrustgebied, we gaan daar niet aan land omdat het niet voor publiek is opengesteld van daar uit naar Buurtjeshaven voor een korte pauze en dan terug naar Medemblik.
Een mail gaat uit en het is wachten tot zaterdag.
Om 12.00 uur staat een groep van 9 personen klaar om de boten op te laden en te vertrekken naar de Vooroever bij Medemblik om scheep te gaan.
Ruud heeft de begeleiding op zich genomen en in een korte briefing geeft hij aan wat de bedoeling is. Het wordt een uitdaging om bij deze wind de groep bij elkaar te houden.

In de kajakwereld wordt al enige tijd gesproken over het fenomeen droogpak in plaats van het bekende Neopreen. Rob heeft een pak te leen van Axel Schoevers en we zijn benieuwd wat de bevindingen zijn bij deze tocht. Op het eerste gezicht ziet het pak er robuust en toch soepel uit.

Rond 14.30 uur steken we van wal en varen een koers van 60 het is ongeveer 3,5 Nm naar De Kreupel. Al snel blijkt dat het een dikke 6 Bft is. De golven zijn hoog en bij sommige breekt de kop in een witte schuimkraag. Paul vaart schuin voor me, op het ene moment is hij goed te zien het volgende moment alleen zijn petje. De golfhoogte is volgens mij rond de 80 cm. We moeten onderling een ruime afstand bewaren om zo voldoende ruimte te hebben voor de surf. We varen erg snel iedereen zit goed in zijn of haar boot en af en toe hoor je een juich kreet als er iemand een lange surf pakt. Ook ik duik zo nu en dan steil van een golf af om met de punt van de kajak in de rug van een volgende golf te steken waarbij er massa’s buiswater in mijn gezicht spat. Het is heerlijk om zo met de golven te spelen. Na een uur varen zien we de zandplaat liggen. Om de rust van de vogels niet te verstoren besluiten we om op ruime afstand de koers te verleggen naar Buurtjes haven. We varen nu tussen de 205 en de 210. Dit is andere koek. De wind is in tegenspraak met de voorspelling niet afgenomen maar eerder toegenomen we kunnen niet recht tegen de wind in koersen en met deze zijwind blijkt het voor de groep niet mogelijk om bij elkaar te blijven.
Hans doet verwoede pogingen maar moet toch besluiten om recht tegen de wind in te varen om vervolgens weer af te vallen. Regelmatig kruist hij de groep. Piet dwingt Ria de juiste koers te houden. Bart, Paul en Rob blijven min of meer bij elkaar en ik blijf bij José in de buurt. Het is voor Ruud duidelijk dat een ieder, op Hans na, een maatje voor de veiligheid heeft. Na een paar uur noeste arbeid komt de pauze plek in zicht. Even lekker in de zon de spieren tot rust laten komen. Gelukkig leeft bij iedereen het gevoel dat het uiteen vallen van de groep onder deze omstandigheden niet gewenst is. Dit geeft veel stof tot nadenken.
Na deze welkome onderbreking varen we terug naar Medemblik. We blijven onder de kust varen om zo minder last van de golven en de wind te hebben. De laatste 2.3 Nm worden in rap tempo afgelegd. Ruud kan het weer niet laten om in het zicht van de haven een aanzet te geven om te rollen en even later is bijna iedereen aan het spelen.
Een maal op het droge ontstaat er een discussie over hoe je een groep onder zware omstandigheden bij elkaar kunt houden. Dit geeft aan dat we serieus met onze sport bezig zijn en dat geeft een goed gevoel.

De bevindingen van Rob met het droogpak zijn super en enthousiast vermeldt hij dat het soepel vaart en dat hij droog is gebleven. Ik ben bang dat er een investering zit aan te komen.

de route

Een oefenrondje

(Bekijk hier de foto's...) met dank aan Axel Schoevers


Zaterdagmorgen dacht ik wel eens van mijn spierpijn af te zijn ( zie vorige tocht Grevelingen). Tot het moment waarop ik mijn uitrekte. Gelukkig staat er weinig wind. Een blik uit het raam leert me dat het inderdaad bijna niet waait, er wat mist hangt en dat het motregent. Onderweg naar Almere wordt het er met de regen niet beter op, de mist verdwijnt. Al snel verzamelt een groep kajakkers zich op het Zilverstrand in Almere. Allemaal bekende gezichten van Peddelpraat en geen van alle beginners. Dat laat ruimte om de plannen iets aan te passen. Omdat nog niet iedereen op Pampus is geweest gaat het onder de brug door langs de boeien eerst richting dit fort. De wind weet zowaar nog kleine golven te produceren, het deint, maar het is droog en de zon komt af en toe tevoorschijn.

Op Pampus mogen we in de ontvangstruimte koffie drinken, een uiterst vriendelijk gebaar. Aan tafel worden de verdere plannen gesmeed en het wordt een rondje om IJburg. Eerst met de golven mee richting het P.E.N eiland en langs de dijk verder. Later las ik op de kaart dat dit verboden gebied is. Uitzonderingen voor handvoortbewogen vaartuigen zag ik zo snel niet.

Op het IJsselmeer hadden we al het typerende grijs/groenige water, de zwarte luchten en achter ons de zon, maar ook gedonder en de bliksem. Vlak bij de A10-oost barst de regen los. We vinden iets verder nog een hippie-achtig cafe voor een laatste stop, waar het ook gelukkig is opgehouden met regenen.

Rondom vijf uur zetten we voet op het Zilverstrand van Almere. Bijna 31 km gevaren in een gemiddeld tempo van ruim 6,5 km/uur en dat is inclusief drijfpauze's. Een goed oefenrondje dus. Bart wilde nog eskimoteren, maar ik doe niet mee want ik zit er wel doorheen en vindt het zo wel koud genoeg. Ruud ontbreekt als motiverende factor. Het wordt dus droog uitstappen...

Grevelingen, rondje Hompelvoet

(bekijk hier de foto's)

Vrijdagavond luisterend naar de windverwachting was de vraag of het nou wel of niet door ging. Een tocht op bij Stellendam was de bedoeling. De wind was 6-7 bft voor zaterdag en dat zou ietsje afnemen naar 5-6. De organisators van deze toch hadden een oplossing gevonden door in ieder geval de beginners af te bellen en de gevorderden naar Stellendam te laten komen. Bart, Rob, Nico en ik reden 's morgens om 07:30 weg van onze loods op weg naar Zeeland met toch wel een beetje spanning in het lijf. Eenmaal in de haven van Stellendam werd overlegd met ons allen. De wind was ondertussen een dikke 6 en zou 5-6 worden later op de dag.

Na enig overleg hebben we besloten om naar het Grevelingenmeer te gaan. Daar hadden we iets meer luwte en minder hoge golven was het idee. We starten vanaf de Kabbelaarsbank bij een mooie instap, de wind gierend om onze oren. Voor de wind, al surfend in vreemde stevige golven naar de archipel. Met een uur varen waren we op de eerste pauzeplek, heerlijk in de zon aan het eten. Schuurplekken aan de boot zijn nagenoeg niet te vermijden met al die kiezelstenen in het water.

Dan om de Hompelvoet heen, een driehoekig eiland. Het eerste gedeelte ging vrij goed, wel veel bijsturen en trimmen want de zijwind deed flink zijn best. Maar toen we eenmaal tegen de wind ingingen werd het zwaar. Zo'n 5 tot 6 kilometer tegen een straffe windkracht 6 inbeuken eist veel uithoudingsvermogen. We hebben ongeveer twee uur gedaan over dat stukje, erg afzien. En natuurlijk steeds nat worden van de golven die over de boeg heen rollen en klappen. Gelukkig kregen we nog een korte pauze in een haventje vlak voor het einde. Ook al waren we er bijna, die pauze was echt wel nodig.

Om 16:00 waren we weer bij de startplek, uiteraard nog even eskimoteren in de woelige golven, heerlijk. De watertemperatuur lag rond de 8 á 9 graden, het wordt weer wat warmer gelukkig.



Grotere kaart weergeven

Rondje Marken

(Bekijk hier de foto's)
Zaterdagochtend 15 maart om 07:30 staan we al bij de loods om de kano's op te laden. Om 09:30 startte namelijk de jaarlijkse Peddelpraat-tocht rond Marken.

Aangekomen bij de vluchthaven van Marken zagen we een enorm wagenpark met kajaks. Wat een animo! helemaal top. Heel veel bekenden, zoveel zelfs dat ik lang niet iedereen kon spreken. Van de tochtleiding hoorden we dat we met 48 mensen waren. We vertrokken daarom ook in drie groepen.

De eerste pauze was bij Het Paard van Marken op het strandje. Een beetje fris nog want de ochtend startte tegen het vriespunt. Daarna naar Volendam waar we met 48 kajaks op het ministrandje parkeerden. We waren dé toeristische atrractie op dat moment. Tijdens de pauze brak de zon ook nog door en de wind ging liggen, wat een super dag. De kou was verdwenen.

Het stuk naar de haven van Marken voeren we met z'n allen tegelijk. dat moet er van de kant af geweldig uit hebben gezien. Ook om te varen tussen zoveel kajakkers is bijzonder. Na een korte break en wat groepsfoto's zijn we beland aan de andere kant van de dijk bij de vluchthaven. We konden het natuurlijk niet nalaten om toch om te rollen en de technieken te oefenen, brrrrr.

In deze tijd van het jaar moet je rekening houden met de kou en het koude water. Zorg dat de spullen op orde zijn en je niet voor verrassingen komt te staan. Langzamerhand begint het droogpak zijn intrede te doen in nederland. Je ziet ze steeds meer. Ik heb nog even wat gevraagd naar ervaringen en tot nu toe is iedereen enthousiast. Het pak ademt goed waardoor het lichaamsvocht naar buiten kan en dat jet niet uit je pak zweet wanneer het warm is. Het hele jaar door kan je het pak dragen. Als ik meer weet dan laat ik het weten. Mocht iemand bepaalde ervaringen hebben dan mag je dat in de comments zetten.

Winterkampeertocht

(bekijk hier de foto's)

Het idee ontstond in een kroeg waar we eind 2007 naar een uitvoering van onze zingende kajakker Nico keken. Zou het niet leuk zijn om eens in winterse omstandigheden een trektocht te maken, opperde ik. En het resultaat was dat we met 8 man/vrouw afgelopen 26 en 27 januari daadwerkelijk op pad gingen. We gingen van start voor een rondje om Heerhugowaard (37km).

Alle kampeerspullen mee in de kajak, inclusief kruiken:-) Er stond zo'n windkracht 6 en we moesten de eerste dag 25km varen waarvan een derde ongeveer tegenwind en de rest voor de wind. Voor een aantal van ons was een trektocht met volledige uitrusting voor het eerst wat extra spannend was. Afijn, wij de zwaar beladen kajaks al peddelend naar de eerste sluis brengen waar we moesten overdragen. Daar staat een prachtige eetgelegenheid waar we dan ook even soep hebben genuttigd met koffie (bedankt Hans!). Dat was een fijn moment om even van die gierende wind te ontsnappen.

Daarna het laatste stuk naar de camping via allerlei slingerdijkjes. Flink afgepeigerd kwamen we aan bij de camping. Toch wel heerlijk als het zo rustig is op een camping, er zijn weinig mensen die kamperen in de winter. Omdat er geen bladeren aan de bomen zitten blies de wind om onze tenten. Gelukkig had de campingeigenaar een soort kantine waar de kolenkachel al brandde.

Bart, onze meesterkok, had een gezamelijke pot eten bedacht, namelijk soto-ayam (rijstmaaltijd met kippensoep). Dit had hij thuis al voorbereid en ook José had al wat voorgekookt. Dat was een super maaltijd! Als klap op de vuurpijl had Ria d.W. gezorgd voor vlaai. Het kon dus niet op. Hans had zijn gitaar meegenomen en vele liederen. Met z'n allen zongen we uit volle borst mee. Om 01:00 deden we het licht uit.

Na een onstuimige, voor sommige toch ook frisse, nacht konden we genieten van een ontbijt dat werd verzorgd door Ria D. Wat een samenwerking. Met deze ondergrond konden we weer van start om de laatste etappe te volbrengen. Piet was de vorige avond bij ons weggegaan omdat hij naar een theater moest maar 's morgens kwam hij ons tegemoet varen. Gezamelijk vertrokken we naar Heerhugowaard. Het zonnetje kwam er bij en bij de sluis wachtte Nico ons ook nog op met zijn fototoestel en fiets. Al met al een super geslaagd weekend dat we zeker gaan herhalen.

Stramme Spieren

(zie ook de foto's in ons foto album.)

In de loop van de herfst is het idee geopperd om ook in de winter regelmatig een tocht te varen, onder de naam “Stramme Spieren Tocht”. Zaterdag 29 december was het zover.
Het marifoon weerbericht is als volgt: de kust zuid, ruimend zuidwest 8 bft later afnemend 7 bft, IJselmeer zuid, ruimend zuidwest 7 later 5 tot 6. Buien zicht goed.
Om negen uur sta ik bij OSSA op de parkeerplaats in de straffe wind, volgens mij is de windvoorspelling goed en ik moet denken aan de openingstocht van een paar jaar geleden. Rondje Marken met een windkracht 7 tot 8, 15 minuten peddelen en geen centimeter vooruit komen, uiteindelijk stranden op de Rozen Werf . Ik wordt wakker geschud door de komst van de andere deelnemers. Wat waait het hé. Goed opgemerkt, had ik ook al gevoeld. Wat gaan we doen? Goeie vraag. We worden het snel eens om niet naar het IJselmeer te gaan. Toch zijn we voor een beetje uitdaging en kiezen voor het Alkmaarder meer. Bij het pondje van Akersloot is een mooie plek om te water te gaan. In de luwte vaart het prachtig. Bij na te warm met de dikke kleding die ik aan heb. Eenmaal op de open ruimte richting het De Nes denk ik er anders over. Flinke golven spatten op het voordek uiteen en het koude water spat in mijn gezicht. Later gemeten blijkt de watertemperatuur 5Co te zijn. De wollen muts die eerst overdreven leek is nu wel erg lekker. Het idee om binnen te pauzeren is aantrekkelijk en we zetten tegen wind koers naar de haven van Uitgeest. Na 3 kwartier scheppen ontdek ik onenigheid in de groep. De haven wil niet snel genoeg dichter bij komen. Een kort overleg vindt plaats en de koers wordt verlegd naar de Stierop om vervolgens via het kanaal naar
De Woude te varen. Schuin voor de wind loopt de snelheid flink op. Na een half uur zitten we in een verlaten restaurant aan de koffie met appelgebak.
De jassen worden over de verwarming gehangen om te drogen de weldadige warmte doet goed en het is even heerlijk rusten. Mooie liedjes duren niet lang, we moeten terug. Onder een flauw zonnetje wordt de terugweg besproken. Opnieuw via het kanaal of gaan we voor de uitdaging en steken we het Alkmaarder Meer recht over. We gaan voor de uitdaging en even later ploegen we tegen een korte steile golfslag en de stormachtige wind in. Ik besluit recht tegen de wind in te koersen hiermee zal ik veel te zuidelijk uitkomen maar dit lijkt me beter omdat ik niet zeker ben de kajak met zijwind op koers te kunnen houden en het gevaar te lopen aan lager wal te geraken. We denken er allemaal anders over en de groep valt uit elkaar.
Hans vaart nog veel zuidelijker dan ik, dat lijkt me geen probleem. Bart en Rob veel noordelijker dus meer in de gevarenzone. Ik proberen bij Rob en Bart in de buurt te komen om elkaar eventueel te helpen. Ik koers nu wat noordelijker, mijn eerste gedachte blijkt goed te zijn. De kajak is bijna niet meer op koers te houden, door constant boogslagen te gebruiken weet ik met grote moeite de zijwind te pareren. De vermoeidheid begint toe te slaan maar gelukkig komen we in de luwte van het De Nes en worden de wind en de golven wat minder. In de verte ligt de veilige haven. De groep komt weer bij elkaar en het laatste stuk kunnen we rustig uitvaren ervaringen over de gedragingen van de boot het effect van de golven en de wind worden besproken, stoere praat over de lengte van de tocht. (ik heb het thuis even nagemeten 8 Nm) De stramme spieren zullen nu wel stijf worden.